Θουκυδίδου Ιστορίαι - Β.3, Κεφ.76 Μετάφραση

Θουκυδίδου Ιστορίαι - Βιβλίο 3, Κεφάλαιο 76:

Και ενώ η διαμάχη βρισκόταν σ' αυτό το σημείο, την τέταρτη ή πέμπτη μέρα μετά τη μεταφορά των ανδρών στο νησί κατέφθασαν από την Κυλλήνη τα πλοία των Πελοποννησίων, πενήντα τρία στον αριθμό, τα οποία ήταν αγκυροβολημένα(στην Κυλλήνη) μετά το θαλάσσιο ταξίδι από την Ιωνία. Και αρχηγός τους ήταν ο Αλκίδας, ο οποίος ακριβώς ήταν αρχηγός τους και προηγουμένως, και μαζί του έπλεε και ο Βρασίδας για να τον συμβουλεύει. Και αφού αγκυροβόλησαν στα Σύβοτα, λιμάνι της απέναντι στεριάς, μόλις ξημέρωσε έπλεαν ενάντια στην Κέρκυρα.

Θουκυδίδου Ιστορίαι - Β.3, Κεφ.75, Παρ.4-5 Μετάφραση

Θουκυδίδου Ιστορίαι - Βιβλίο 3, Κεφάλαιο 75, Παράγραφοι 4-5:

Επειδή όμως δεν κατάφερνε να τους πείσει, οι δημοκρατικοί, αφού οπλίστηκαν με την δικαιολογία αυτή, επειδή τάχα αυτοί(δηλ. οι ολιγαρχικοί) δεν σχεδίαζαν τίποτα καλό με τη δυσπιστία τους να μην θέλουν να αποπλεύσουν μαζί με τον Νικόστρατο, και τα όπλα τούς πήραν από τα σπίτια τους και κάποιους από αυτούς, τους οποίους τυχαία συνάντησαν, θα τους σκότωναν, αν δεν τους εμπόδιζε ο Νικόστρατος. Βλέποντας οι άλλοι όσα συνέβαιναν κατέφυγαν ως ικέτες στο ναό της Ήρας και συγκεντρώθηκαν όχι λιγότεροι από τριακόσιους. Και οι δημοκρατικοί, επειδή φοβήθηκαν μήπως επιχειρήσουν πολιτικές μεταβολές, και τους σήκωσαν, και τα απαραίτητα τρόφιμα τούς στέλνονταν εκεί.

Θουκυδίδου Ιστορίαι - Β.3, Κεφ.75, Παρ.2-3 Μετάφραση

Θουκυδίδου Ιστορίαι - Βιβλίο 3, Κεφάλαιο 75, Παράγραφοι 2-3:

Και εκείνος, αφού έκανε αυτά, επρόκειτο να αποπλεύσει. Οι αρχηγοί όμως των δημοκρατικών τον έπεισαν να τους αφήσει πέντε πλοία από τα δικά του, για να αποθαρρυνθούν περισσότερο οι αντίπαλοι και να μην οργανώσουν κίνημα, και υποσχέθηκαν ότι οι ίδιοι θα στείλουν μαζί του ίσο αριθμό πλοίων, αφού τα επανδρώσουν με πληρώματα δικά τους. Και εκείνος συμφώνησε, αυτοί όμως κατέγραφαν για ναυτική υπηρεσία τους εχθρούς τους. Και επειδή εκείνοι φοβήθηκαν μήπως σταλούν στην Αθήνα, κατέφυγαν ως ικέτες στο ιερό των Διόσκουρων. Και ο Νικόστρατος προσπαθούσε να τους σηκώσει και να τους καθησυχάσει.

Θουκυδίδου Ιστορίαι - Β.3, Κεφ.75, Παρ.1 Μετάφραση

Θουκυδίδου Ιστορίαι - Βιβλίο 3, Κεφάλαιο 75, Παράγραφος 1:

Και την επόμενη μέρα καταφθάνει βοηθώντας από τη Ναύπακτο ο Νικόστρατος ο γιος του Διητρέφος, στρατηγός των Αθηναίων, με δώδεκα πλοία και πεντακόσιους οπλίτες των Μεσσηνίων. Και προσπαθούσε να κάνει συμβιβασμό και τους έπεισε ώστε να συμφωνήσουν μεταξύ τους να δικάσουν δέκα άνδρες τους πιο υπεύθυνους, οι οποίοι δεν έμειναν πλέον εκεί, και οι υπόλοιποι να παραμείνουν, αφού κάνουν συμφωνία μεταξύ τους και με τους Αθηναίους με τον όρο να έχουν τους ίδιους εχθρούς και φίλους.

Θουκυδίδου Ιστορίαι - Β.3, Κεφ.74 Μετάφραση

Θουκυδίδου Ιστορίαι - Βιβλίο 3, Κεφάλαιο 74:

Κι αφού πέρασε μια μέρα έγινε πάλι μάχη και νίκησαν οι δημοκρατικοί, επειδή υπερείχαν και ως προς την ισχύ των θέσεών τους και αριθμητικά. Και οι γυναίκες τους βοήθησαν με τόλμη χτυπώντας με κεραμίδια από τις στέγες των σπιτιών και υπομένοντας την αντάρα της μάχης σε αντίθεση προς τη γυναικεία φύση. Και όταν έγινε η υποχώρηση αργά το σούρουπο, επειδή φοβήθηκαν οι ολιγαρχικοί μήπως οι δημοκρατικοί αφού επιτεθούν κυριεύσουν το ναύσταθμο με τον πρώτο αλαλαγμό της μάχης και τους εξοντώσουν, έβαλαν φωτιά στα σπίτια που βρίσκονταν γύρω από την αγορά και στις πολυκατοικίες, για να μη γίνει έφοδος, χωρίς να λυπούνται ούτε το δικό τους ούτε το ξένο σπίτι, με αποτέλεσμα να καούν εντελώς πολλά αγαθά των εμπόρων και να κινδυνεύσει να καεί ολόκληρη η πόλη, αν φυσούσε άνεμος τη φωτιά με κατεύθυνση προς αυτή.

Και αυτοί, αφού σταμάτησαν τη μάχη, καθώς και τα δύο στρατόπεδα απείχαν από πολεμικές ενέργειες, βρίσκονταν σε επιφυλακή κατά τη διάρκεια της νύχτας. Και το κορινθιακό πλοίο, αφού νίκησαν οι δημοκρατικοί ανοίχτηκε με προφυλάξεις στο ανοιχτό πέλαγος, και οι πιο πολλοί από τους επικούρους, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, μεταφέρθηκαν στην απέναντι στεριά.

Ξενοφώντος Ελληνικά - Β.2, Κεφ.4, Παρ.20-21 Μετάφραση

Ξενοφώντος Ελληνικά - Βιβλίο 2, Κεφάλαιο 4, Παράγραφοι 20-21:

Και ο Κλεόκριτος, ο κήρυκας των μυημένων στα Ελευσίνια Μυστήρια, ο οποίος είχε πολύ δυνατή φωνή, αφού επέβαλε σιωπή είπε: "Άνδρες πολίτες, γιατί μας εκδιώκετε; Γιατί θέλετε να μας σκοτώσετε; Γιατί εμείς δεν σας κάναμε ποτέ κανένα κακό, ενώ απεναντίας έχουμε συμμετάσχει μαζί με σας στις πιο σεβαστές τελετές και θυσίες και στις πιο ωραίες γιορτές και έχουμε υπάρξει συγχορευτές και συμμαθητές και συστρατιώτες, και πολλούς κινδύνους έχουμε αντιμετωπίσει μαζί με σας και στην ξηρά και στη θάλασσα για την υπεράσπιση της κοινής σωτηρίας και ελευθερίας και των δυο μας. Στο όνομα των θεών των πατέρων και των μητέρων μας και της συγγένειας εξ αίματος και της συγγένειας εξ αγχιστείας και της πολιτικής φιλίας - γιατί πολλοί συμμετέχουμε σε όλα αυτά ο ένας μαζί με τον άλλο - σεβόμενοι θεούς και ανθρώπους σταματήστε να διαπράττετε αδικίες σε βάρος της πατρίδας σας και μην υπακούετε στους ανοσιουτάτους Τριάκοντα, οι οποίοι με σκοπό το προσωπικό τους κέρδος έχουν σκοτώσει μέσα σε οκτώ μήνες σχεδόν περισσότερους από τους Αθηναίους απ' όσους όλοι οι Πελοποννήσιοι πολεμώντας δέκα χρόνια.

Ξενοφώντος Ελληνικά - Β.2, Κεφ.4, Παρ.18-19 Μετάφραση

Ξενοφώντος Ελληνικά - Βιβλίο 2, Κεφάλαιο 4, Παράγραφοι 18-19:

Αφού είπε αυτά και αφού στράφηκε προς τους αντιπάλους παρέμενε ήσυχος. Γιατί και ο μάντης τους συμβούλευε να μην επιτεθούν πρωτύτερα, πριν δηλαδή κάποιος από τους δικούς τους σκοτωθεί ή τραυματιστεί. "Όταν όμως γίνει αυτό, θα προχωρήσουμε", είπε, "μπροστά εμείς και εσείς που ακολουθείτε θα έχετε την νίκη, εγώ όμως το θάνατο, όπως τουλάχιστον το προαισθάνομαι". Και δεν βγήκε ψεύτης, αλλά όταν πήραν τα όπλα, ο ίδιος, σαν να οδηγούνταν από κάποια μοίρα, αφού πήδηξε πρώτος ορμητικά προς τα εμπρός, σκοτώνεται, αφού έπεσε πάνω στους εχθρούς, και έχει θαφτεί στη διάβαση του Κηφισού. Οι άλλοι όμως νικούσαν και καταδίωξαν τους αντιπάλους μέχρι το ίσιωμα. Και σκοτώθηκαν εκεί από τους Τριάκοντα και ο Κριτίας και ο Ιππόμαχος, από τους δέκα άρχοντες στον Πειραία ο Χαρμίδης ο γιος του Γλαύκωνα και από τους άλλους περίπου εβδομήντα. Και πήραν βέβαια τα όπλα, αλλά δεν αφαίρεσαν τους χιτώνες κανενός από τους πολίτες. Και όταν έγινε αυτό και απέδωσαν τους νεκρούς ύστερα από συμφωνία, πλησιάζοντας ο ένας τον άλλοι πολλοί συζητούσαν.